STRES TOPU GİBİ BİR ŞEYDİ.    

  Her sabah beni geçirmesine o kadar çok alışmıştım ki; Onsuzluk her geçen gün daha ağır gelecekti biliyorum...Biliyorum çünkü daha öncede yaşamıştım,böyle bir kayıp. Alışırız zannediliyor ;Lakin alışılmıyor.

Her sabah abartmanın kapısında bekliyordu,sanki evden çıkacağım saati biliyordu.Akşamda aynı şekilde işten çıkıp abartmanın önüne geldiğim saati biliyor gibi yine orada beni bekliyor.Onu görmek bana mutluluk veriyordu.

Yine böyle bir akşam işten dönüşte ona eve gelmek isteyip istemeyeceğini sordum ;İtiraz etmeden geldi arkam sıra.Kızım kapıda ikimizi görünce önce şaşırdı,sonra ''ne güzel şeysin sen vede çok akıllısın , hiçte yabancılık çekmedin ''dedi kucakladı.Ama o evi gezmek koklamak ve tanımak istiyordu...Bir saat kadar evimizde kaldıktan sonra gitmek istediğini belli eder gibi kapıya yöneldi.Kapıyı açtım çıktı ve asansörün kapısında bana döndü baktı ...Galiba açamayacağını biliyordu.

birlikte asansöre bindik aşağıya indik ve abartmanın kapısını açar açmaz fırladı gitti bir daha arkasına bakmadı...''Anladım yahu sen özgürlüğüne düşkün bir kedisin ''dedim içimden gülümseyerek...

Sonra bir kaç kez daha geldi,biraz kaldı ve çıktı,gitti..Stres topu gibi bir şey .Şu bir haftadır göremiyorum,ne sabah nede akşamları.Ne oldu acaba ?Böyle uzun gelmemezlik yapmazdı, zannediyorum.

MH&C