bir faniden ç/alıntılar

bırakıp giderken arkana bile bakmadan,

martın ikisiydi,

yorgun bedenin soğuğu bile hissetmezken,

acının ateşi kavuruyordu yüreğimi...

şimdi umarım huzuru bulmuş sundur

umarım kök salmış sındır cennetin kapısına...

umarım affetmiş sindir....

ve umarım ki affedilmiş sindir...

bıraktıkların huzuru bulmadı 

bil....

aklın burada biliyorum,

itiraf beklemiyorum...

gözlerimi kapadım,

dualar ediyorum ....

bil...

hasret ateşten kormuş ya ...yüreği yakan...

hasretinin bitmeyeceğini bilmek..bilmekse

rüzgarın karşısındaki ateşten kor 

sanki...küllenecek ..küllenemeyecek..külleri savrulup kara izi kalacak 

sonsuz dek...sonsuzluk varsa elbet....

 MH&C